๑. สกิงสัมมัชชกเถราปทาน

ข้าพเจ้าได้เห็นต้นไม้อันเลิศชื่อว่าปาฏลิ(แคฝอย) ซึ่งเป็นต้นไม้เป็นสถานที่ตรัสรู้อันสูงสุด ของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าวิปัสสี แล้วทำใจให้เลื่อมใสในต้นไม้นั้น

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าได้ถือเอาไม้กวาดมากวาดบริเวณที่ตรัสรู้ ครั้นแล้วได้ไหว้ต้นปาฏลิอันเป็นสถานที่ตรัสรู้นั้น

ข้าพเจ้าทำจิตให้เลื่อมใสในต้นปาฏลินั้น ประนมมือเหนือศีรษะ นมัสการต้นโพธิ์นั้นแล้วกลับไปยังกระท่อม

ข้าพเจ้าเดินนึกถึงต้นไม้เป็นสถานที่ตรัสรู้ อันสูงสุดไปตามหนทางสัญจร งูเหลือมตัวร้ายกาจมีกำลังมากรัดข้าพเจ้า

กรรมที่ข้าพเจ้าทำในเวลาใกล้ตาย ได้ทำให้ข้าพเจ้ายินดีด้วยผล(ของกรรมนั้น) งูเหลือมกลืนกินร่างข้าพเจ้า ข้าพเจ้า(ตายไปแล้ว)รื่นรมย์อยู่ในเทวโลก

ข้าพเจ้าไม่มีโรคเรื้อน ฝี โรคกลาก โรคลมบ้าหมู คุดทะราด หิดเปื่อย และหิดด้าน นี้เป็นผลแห่งการกวาด

ความเศร้าโศก ความเร่าร้อนไม่มีในหทัยของข้าพเจ้า จิตของข้าพเจ้าเที่ยงตรง ไม่วอกแวก นี้เป็นผลแห่งการกวาด

ข้าพเจ้าเข้าถึงสมาธิ ใจก็บริสุทธิ์ สมาธิที่ข้าพเจ้าปรารถนาย่อมสำเร็จแก่ข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าไม่กำหนัดในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัด ไม่ขัดเคืองในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความขัดเคือง และไม่ลุ่มหลงในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความลุ่มหลง นี้เป็นผลแห่งการกวาด

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการกวาด(บริเวณที่ตรัสรู้)

กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าก็ได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระสกิงสัมมัชชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้สกิงสัมมัชชกเถราปทานที่ ๑ จบ